Posted by: iamipew | มิถุนายน 15, 2007

จากใจ

… ตู้มมม!!!  เสียงสั่งการของตำรวจที่เหลือ ส่งเสียงสั่งการปฏิบัติการ
กันระงม ….  สงสารตำรวจ ทหารที่ต้องตายทุกวัน ตายแบบยังไม่ได้สู้
เลย  ตำรวจ ทหารเค้าก็คนเหมือนเรา ๆ ในสถาณการณ์นั้น  ใจก็คงกลัวมาก
แต่หน้าที่ก็ต้องทำ ไม่ทำก็ไม่ได้เพราะเกิดมามีหน้าที่นี้   สงสารเค้าน่ะ เค้าก็คน
คนที่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตอยู่เหมือนทุกคน  เค้าก็มีลูก มีเมีย มีครอบครัว ที่ยังอยู่ข้าง
หลัง  เศร้าใจ
 ไม่คิดเลยว่าบ้านที่เราเคยอยู่  ถนนที่เราเลยผ่าน ที่ๆ เราเคย
ไป  ร้านที่เราเคยนั่ง  จะต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้  
 พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย ที่เคยจูงหลานไปวัดทำบุญตามเทศกาล 
คนเป็นแสนล้านไปร่วมงานฉลอง  การจับจ่ายใช้สอยในตลาดที่คึกคัก ร้านน้ำ
ชาที่สว่างไสวครึกครื้น นักเรียนที่วิ่งเล่น หยอกล้อกับเพื่อนในห้อง เด๋วนี้กลาย
เป็นวัดวาเงียบ ไม่มีการจัดงานบุญ คนไม่มีโอกาสร่วมงานบุญ  งานเทศกาลก็
หาคนไปยาก  พ่อ แม่ ขับรถไปทำงานต้องคอยระแวงรถที่ผ่านไปมา  ครู เด็ก
นักเรียน ต้องคอยมองนอกห้องเรียน  ทุกอย่างทุกนาทีที่ใช้ชีวิต มันต้องคอย
ระแวง ระวัง เหมือนคนเสียสติ นี่เราอยู่บ้านเกิดเมืองนอนเรารึเปล่า เราอยู่ที่ ๆ
เรามีสิทธิ์อยู่ใช่ไม๊  ที่นี่มันคือบ้านเรานี่หว่า…
 พวกนรกนั้น มันมีครอบครัวรึป่าว  มีพ่อ มีแม่ มีคนที่มันรัก
หรือรักมันรึป่าว  มันไม่รู้หรอว่าการสูญเสียคนที่รัก เป็นยังไง มันไม่รู้หรอว่า
คนหนึ่งคนเกิดมาต้องมีพ่อมีแม่ เหมือนมัน  มันยังมีสายใยมากกว่าชีวิตแต่
ละชีวิตที่มันทำลายไป  ใจร่างกายหนึ่งดับไป แต่สายใยที่เหลือจะเป็นไงต่อไป
… ตัวมันเองเจ็บไม่เป็นหรอถึงไม่รู้ว่าคนอื่นเจ็บยังไง 
 ใจเรามันเหมือนโดนทุบให้มันช้ำๆ ทุกวัน มันเจ็บปวด   ได้ยิน
ข่าวแต่ละวัน มันเจ็บบ เจ็บจนบางทีเหมือนว่ามันชา ๆ ไป   ฟังอย่างไร้ความรู้สึก
 แต่น้ำตาก็พยายามจะออกมาทุกที  มันยากจะบรรยายน่ะ มันสงสาร เจ็บ
ปวด…
 
 เสียใจที่ผู้มีอำนาจสั่งการ  ไม่มีวิธีจัดการอะไรได้เลย 
เหตุการณ์เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า   คนที่โดนก็โดนแบบไม่มีโอกาสป้องกันตัวเอง
ไม่มีโอกาสได้สู้  บางทีไม่มีโอกาสจะได้คิดถึงคนที่รักเป็นครั้งสุดท้าย  ไม่มี
โอกาสภาวนาให้ตัวเองอยู่รอด   แต่ผู้มีอำนาจสั่งการเค้ามีโอกาสที่จะปกป้อง มี
โอกาสที่จะจัดการอะไร ๆ แต่ทำไมเค้าทำอะไรไม่ได้  ทำไมมันยิ่งแย่  ทำไม
เรื่องภาคใต้ถึงไม่เป็นเรื่องใหญ่ให้เค้าคิดมากกว่าเรื่องการเมือง   อยากให้รู้ว่า
ความรู้สึกของคนที่มีคนที่รักอยู่ที่นั่น เป็นยังไง   ถ้าเค้ารู้สึกบ้าง ใส่ใจบ้าง เค้า
คงมีสติปัญญาเพื่อคิดแก้ปัญหาหรือจัดการอะไร มากกว่าที่เป็นอยู่
 
 

Responses

  1. อดีต ที่แห่งรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ ซึ่งปัจจุบันมันมีแต่รอยน้ำตา ไม่รู้ว่า อดีตนั้น จะกลับคืนมาอีกครั้ง…หรือปล่าว


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

%d bloggers like this: