Posted by: iamipew | ตุลาคม 22, 2007

ไม่มีไรจะเขียน
พอดีได้เข้าไปอ่าน สเปชของเพื่อนคนหนึ่งที่เรียนป โทที่บางมดด้วยกัน เขียนเรื่องน่าประทับใจเรื่องนึง
ทำให้นึกถึงพ่อแม่เราขึ้นมา  
  แง…. รักแม่จัง รักพ่อด้วย   
 แต่ก่อนสมัยที่เรียนอยู่  เวลาไม่สบายใจหรือคิดถึงเรื่องที่ต้องทำข้างหน้า เราก็นึกถึงแม่ แม่
เป็นกำลังใจของเราจริงๆ   มีครั้งนึงโทรกลับไปหาแม่ บอกแม่ว่า คิดถึงแม่จัง ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยได้พูด
อะไรแบบนี้กะแม่เลย  จำได้แม่ก็เสียงสั่น ๆเหมือนกัน
 พ่อเราเป็นคนดีมากๆ จนใคร ๆ เค้าก็รู้กันทั่ว ตอนนั้นเค้า ให้พ่อเป็นผู้ใหญ่บ้านหรือไรซัก
อย่าง แต่พ่อไม่เอา  พ่อเป็นคนดี ขยัน(มากกกกถึงมากที่สุด) ซื่อสัตย์ สมัยนี้คงเรียกว่าพอเพียง และตรงไปตรงมา  ดูภายนอกเหมือน
เป็นคนดุ แต่พ่อจะเป็นคนนิ่ง แต่เอาจริง แต่พ่อก็เป็นคนใจดีมากๆๆ   เสื้อผ้า รองเท้า พ่อ จะใส่จนคุ้ม ขาด
แล้วก็ยังใส่อยู่
 ……………………………………. 
 ครอบครัวเราเป็นครอบครัวอบอุ่นมาก ตั้งแต่จำความได้ จำได้ว่าเคยได้ยินพ่อกะแม่เสียง
ดังกัน แค่ครั้งเดียวในชีวิต 
 …………………………………….
 อยากเขียนอะไรอีกตั้งเยอะ แต่ก็…รอหน่อยน๊าแม่ อีกไม่นานจะทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ให้ได้…….
 …………………………………….
 คนเรากว่าจะโตมาไม่ง่ายเลยน่ะ   วันนี้ได้อ่านข่าวลูกชายคนเดียวโดดตึก เพราะน้อยใจสาว 
 สงสารก็แต่พ่อ แม่ที่เลี้ยงดูมากว่าจะโตได้ขนาดนี้   บาปกรรมน่ะ ที่ทำร้ายคนที่เลี้ยงดูเรามา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

%d bloggers like this: