Posted by: iamipew | กรกฎาคม 1, 2008

ฟ้าใสๆ

วันพฤหัส ที่ 27 มิถุนายน 2551 ออกเดินทางกลับปัตตานี ตอนเวลา 22.50
ถึงบ้านก็วันศุกร์ เย็นแล้วม้าง เป็นการเดินทางที่ยาวนาน หุๆ เพราะช่วงนี้เค้างดรถไฟลงไปสามจังหวัดใต้
เลยต้องลงที่หาดใหญ่ แวะกิมหยง ซื้อองุ่นแดงให้ป้า แล้วก็กลับรถตู้ แล้วก็ต่อรถสองแถว หลายต่อมากกกกกกกก
ในที่สุดก็ถึงบ้านเราาาาาา เย้!  ถึงบ้านก็แวะบ้านแม่เฒ้าก่อนเลย  ก็ไปเยี่ยมป้า……..อืมมม
คืนนี้กะจะนอนบ้านแม่เฒ้า แต่ก็มีคำสั่งว่านอนบ้าน กลับมาเหนื่อยๆ หุๆ คืนนี้ก็นอนนบ้าน
อิๆ วันนี้ก็พร้อมหน้าพร้อมตาพี่น้อง เหลือแม่ไปนอนเฝ้าป้า……  ก็อิๆ มีความสุข….
    วันที่สอง ไปอยู่บ้านแม่เฒ้าตั้งแต่เช้า จนค่ำๆ ก็……………… แล้วก็กลับมานอนบ้านอีกวัน วันนี้ครบเลย แม่ก็กลับมานอนบ้านด้วย
ลืมบอกไปว่าพี่เปียร์ไปรับสุกฤษมาด้วยเหมือนทุกที 
โห๊ะๆ  กลับไปคราวนี้เจอใคร เค้าก็ทักว่า อ้วนจังเลย ทำไมอ้วนขึ้น อ้วน และอ้วน 555   เค้าบอกว่า ก็เพิ่งเคยเห็นเราอ้วนก็คราวนี้แหละ 55
โห๊ะๆ วันที่สอง แม่เฒ้าพาไปดูสวนที่กำลังเริ่ม หุๆ ก็เดินๆๆๆ ไปจากแต่ก่อนเคยเป็นนา ตอนนี้กลายเป็นสวน อิๆ
 
โปรดสังเกตุต้นยางให้ดี 55 ขอคอนเฟิมว่านี่คืนสวนยาง แหะๆ ต้นมันขึ้นมาได้ประมาณไม้บรรทัดได้มั้ง

เห็นรั้วตอนแรก แม่เฒ้าบอกว่า นี่แหละที่แม่ทำ ขนไม้มาทำเอง ซ่ะ เห็นแล้วยังอึ้ง โอ้โห แม่ฉัน ทำไมถึงได้เก่งกล้าขนาดนี้
มองเห็นสวนเยอะกว่าที่คิดไว้ มองไปไกลเลยทีเดียว  แต่ไม่ได้เดินไปดูหมด เพราะว่าฝนใกล้จะตกแถมอยู่กลางทุ่งอีกต่างหาก  โห๊ะๆ
ในสวน ระหว่างที่ต้นยางจะโต เห็นมีปลูกต้นถั่วเขียว ข้าวโพด  และอะไรอีกน่ะนึกไม่ออก แซมๆ อิๆ เก่งจริงๆ แม่เรา
    วันที่สาม วันนี้เป็นวันที่ต้องเดินทางกลับแล้ว ตามเวลารถออกประมาณเที่ยงแต่มันดันเลตไปประมาณเกือบบ่ายสอง ขึ้นรถที่สถานีปัตตานี(โคกโพธิ์)  เพราะวันนี้รถไฟวิ่งแล้ว ก่อนกลับป้าภี เอ้ อ้อม มาถึงพอดี มากันจากเชียงราย ได้เจอแป๊บนึง ไปร่ำลาที่บ้านแม่เฒ้าก็ออกมารอขึ้นรถ อิๆ คราวนี้กลับรถนอนน สบายหน่อย ระหว่างอยู่บนรถไฟ ก็เห็นรุ้งกินน้ำด้วย โห๊ะ ๆ

แอบถ่ายมาได้หน่อยนึง วันนี้ชาร์ทแบตโทรศัพมาเต็มเลย พอเช้ามาดันเปิดเครื่องไม่ได้ซ่ะงั้น โอ้ อะไรเนี่ย มาถึงก็สายแล้วที่ทำงาน ลืมบอกไปว่าถึงบางกอกล่ะ อือๆ
    มะวานเลยนั่งปั่นงานแต่เช้าจนกลับบ้านไม่มีเวลาทำอะไรนอกลู่นอกทาง 55
   
ปล
    – ตอนนั่งรถไฟขากลับได้ อ่านหนังสือเล่มนึงชื่อหนังสือว่า เข็มทิศชีวิต ขอบอกว่าเป็นหนังสือที่ดีมากๆ อ่านแล้วโดนใจจริงๆ
    – ตอนเดินขึ้นรถไฟขากลับ ภาพแรกที่เห็นและรู้สึกได้คือ ทำไมมันน่ากลัวอย่างนี้ว่ะ หุๆ  แต่ละคนงี้หน้าตาบอกได้คำเดียวว่า น่ากลัวจิงๆ หุๆ แต่ก็เป็นปกติน่ะ คนที่นี่ถึงหน้าตาจะเหมือนโจรไปบ้าง 55 แต่ก็ไม่ได้เป็นโจร เป็นคนดีๆ เหมือนเราๆ เนี่ยแหละ กิๆ
    – อื่นๆ อีกมากมาย
   


Responses

  1. แหมเล่าไม่มีพูดถึงคนกลับด้วยเลยนะ หุๆยินดีๆทุกเรื่องที่น่ายินดี


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

%d bloggers like this: