Posted by: iamipew | มกราคม 9, 2010

Programming Brand

Programming Brand — 2010 January 08, Friday
บางทีก็รู้สึกเบื่อชีวิตโปรแกรมเมอร์เหมือนกันน่ะ
มันก็ดีที่ไม่ต้องยุ่งกับใครมาก รับผิดชอบงานที่ตัวทำให้ดี แล้วแต่การบริหารจัดการของตัวเองให้ได้ตามเวลาที่จำกัด
มันก็ดีที่เราจะว่าเป็นจุดเล็กๆ แต่ก็สำคัญ แต่ก็มีอิสระอยู่พอตัว ไม่ผูกติดกับ environment อื่นๆ มาก ทำของตัวเองให้ดี
แต่บางทีก็ไม่ชอบตรง ต้องทำตามแต่คนอื่น ทำตามคำสั่งของคนอื่น ทำตาม requirement
ไม่พอใจ ไม่ถูกจุดตรงด้านไหน ฝ่ายไหนก็ต้องแก้ตามเค้า  มันทำให้ภาวะความเป็นผู้นำของเราหมดลงไปเรื่อยๆ
ภาวะการแสดงความเห็นที่เราคิดว่าถูก แต่ไม่ถูกสำหรับคนอื่น อันนี้คงเป็นกับทุกตำแหน่งแหละน่ะ ว่าไป คนเราก็คิดไม่เหมือนกัน เห็นต่างกันได้
แต่เหมือนว่านับวันเราจะยิ่งเป็นเหมือนเครื่องจักรตัวหนึ่ง ที่มีคนอื่นมาเขียนโปรแกรมให้เราทำนู่นทำนี่ตาม อีกที
ทั้งที่เราเองเป็นคนเขียน เป็นคนป้อนคำสั่งให้คอมพิวเตอร์ทำอีกที  
เหมือนเช้ามาก็ถูกโปรแกรมให้ทำตามขั้นตอน ทำตามตารางเวลาที่วางไว้ให้แล้ว ไม่ได้มีหน้าที่ในการบริหารจัดการ
เพียงแต่ทำๆๆ ให้ได้ตามผลลัพธ์ที่ตั้งไว้พอ หุๆ
เคยเป็นไม๊อ่ะสำหรับชาวโปรแกรมเมอร์ ที่บางที ที่ช่วงไหนที่มีงานเยอะๆ เร่งๆ เขียนโปรแกรมตั้งแต่เช้ายันเย็น ค่ำ
แล้วทำให้สมองมันคิดเป็นโปรแกรมมิ่งไปเลย แทนที่จะคิดแบบมนุษย์ทั่วไป ตามขั้นตอนของสมองของคนทั่วไป
กลายเป็นว่าสมองจะทำไรแต่ละอย่าง จะกินข้าว จะเดิน จะอาบน้ำ สมองดันไปคิดตามแบบขั้นตอนการตัดสินใจแบบโปรแกรมมิ่ง
นึกออกป่าว 555 เวลาจะกินข้าว  ก็คิดว่า ถ้าลุกขึ้นก่อนแล้วต้องไปทำอะไรอีกไม๊ ไปกินแล้วกระทบกับอะไรบ้าง ให้ค่าออกมาเป็นอะไร มี null มี exception ป่าว
ก๊ากก ตลกว่ะ เหมือนประสาทไปเลยน่ะเนี่ย มันเป็นขนาดนั้น อ่ะ
ถ้านึกไม่ออก ลองนึกเวลาอ่านหนังสือสอบ ท่องๆ จำ อะไรสักอย่าง ทำอะไรอย่างนึงเป็นเวลานานๆ พอเราเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น เหมือนสมองมันยังไม่ปลดปล่อยจากเรื่องเก่า
มันยังคงทำงานต่อในเรื่องเก่า อยู่  สมองยังคงสั่งให้คิดให้ทำตามแบบในเรื่องเก่า
แต่ก็เหมือนจะเคยเจองานที่คิดว่าทำแล้วมันภูมิใจว่ะ ทำแล้วมันเหมือนได้ใช้พลังเยอะดี แต่ปวดหัวมากก เครียดมาก เพราะต้องคุย contact กับส่วนอื่นเยอะ
ความอิสระก็ลดไปเหมือนกัน เหมือนกับมันไม่ได้อยู่ที่ตัวเราอย่างเดียวแหละ มันต้องขึ้นกับคนอื่นด้วย ต้องสู้รบปรบมือ ต้องคุยกับผุ้คนเยอะแยะมากมาย
ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เราไม่ชอบเท่าไหร่ คุยกับคนเนี่ย  อันที่จริง คุยก็คุยได้น่ะ แต่มันต้องใช้ศิลปะหลายอย่างในการคุยกับคนอื่นให้ได้ผลดี 
สำหรับเราไม่ใช่แค่ความรุ้  มันต้องโน้มน้าวคนได้ มีพาวเวอร์ในตัวเอง มันต้องอารมณ์ดี มีทักษะในการพูด  หลบเลี่ยงเก่ง มี solution มากพอไว้ป้องกันตัวเอง 555
ซึ่งสิ่งเหล่าหลายอย่างที่เราเองไม่มี ก็ต้องแสร้งให้มันมีในบางที ในบางโอกาส มันเหมือนเวลาทำงานเราต้องสวมหัวโขน สวมหน้ากาก อะไรอยู่
มันต้องมี image 555
ซึ่งมันก็เหนื่อยกว่า แต่ก็ภูมิใจที่เราได้สรรสร้างอะไรด้วยความคิดเราจริงๆ มันมาจากการตัดสินใจของเรา มันมาจากการต่อรองของเรา มันก็ภูมิใจดีถ้าผลลัพท์ได้ตามเป้าหมาย หุๆ
ใครมีอาชีพอะไรที่สนุกๆ ภูมิใจ ในอาชีพตัวเอง เล่าสู่กันฟังบ้างน่ะ เผื่อจะค้นพบกะเค้าบ้าง
อันที่จริงยังอยากเรียนต่อโท เพิ่มอีกสักใบน่ะ กิๆ เปลี่ยนจากไอทีบ้าง เป็นอย่างอื่นบ้าง
ก็ยังคิดอยู่ว่าจะเรียนอะไรดี อิๆ พูดเหมือนจะเรียนจริงๆ แต่ก็อยากน่ะ อยากเอาอะไรใส่หัวเรื่องอื่นบ้าง
เรียนเกษตร ไปเลยไม๊ หรือว่าเรียนแบบบริหารจัดการ  หรือทางกลยุทธ์ทางการตลาดไปเลย หรือเป็นการจัดการธุรกิจใดๆ เจาะจงไปเลย   อิๆ
แต่บางทีก็คิดว่า คนเราก็มัวแต่เรียนๆๆ น่ะ ทำไมไม่หาความรู้จากการทำจริงไปเลย หุๆ มัวแต่เรียนแต่ไม่ลงมือทำจริง สักที
ช่วงนี้ห่างหายจากเพื่อนฝูง ไม่ค่อยเข้าสู่โลก online communication network เท่าไหร่น่ะเนี่ย
เรื่องที่บ่นก็เยอะ เพราะไม่ได้บ่นกับเพื่อน แบบว่าเก็บกด 555
ว่าล่ะ คืนนี้ต้องกลับไปเข้าสู่เครือข่าย สักหน่อย อิๆ
เดือนหน้า เพื่อนรัก อีกคนจะแต่งงานล่ะ  ดีใจกับเพื่อนด้วยจริงๆ อิๆ อยากเห็นมากก
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

หมวดหมู่

%d bloggers like this: